امروز یه کاری رو میذارم که نباید به این زودی ...

اخه مال دیشبه و بدون فکر

راستی اگه اولش براتون اشنا بود بگم که من تنها اسم کتاب خانوم چمن کار رو شنیدم و این خودش یه

ایده بود(اسم کتاب همونطور که می دونید سنگ های نه ماهه است)

*

سنگ هایت را نه ماهه باردارم

این غصه های لعنتی به دنیا نمی ایند

دختر همسایه هفت شکم زاییده

و جیغ های من

خفه تر از همیشه تو را

مرده بالا می اورد!

شانس اورده ای

من ادم سر سختی ام

و دست های بی جانت را

(حتی)

        ...

           دوست دارم!

***

اینبار

نگاتیوات از چشم هایم بدنیا می اید

هنوز امیدوارم

با چند قطره اشک ظاهر شوی

                                     ...

راستش این چند وقته تقریبا هر وقت اومدم تو اینترنت به روز کردم

پس از دوستانی که هر بار سر می زنن ممنون اخه دارم سعی می کنم فضا ها و زبان های جدیدی رو

تجربه کنم این بار هم با دو تا شعر سپید و یک طرح اومدم که مخصوصا شعر های سپیدم تشنه ی نقدن

*چه بگویم

وقتی تنهایی ام را

 نمی توانی تعریف کنی؟

سکوت را هم که بشکنم

خرده هایش چشم های خودم را

...

بگذار آرام بمیرم

با یک مشت حرف های بیهوده

که هر چه می گویم

تنهاتر می شوم

و کلمات خودم...

خوب می دانی

که هیچ کس نمی تواند

حرف های نگفته را

ترجمه کند

*

 از زبان مارها و گنجشک ها برایم گفتی

...

راستی

زبان مادری ات چیست سلیمان؟

امروز همه چیز با بقیه روزها متفاوته.حتی نویسنده هم !با اجازه ی شما و بی

اجازه ی لاله جون اومدم اینجا تا تولد عزیز ترین دوستمو تبریک بگم و یه جورایی

غافلگیرش کنم! 

یکی از شعراشو می ذارم. اگه نظر بدید ممنون می شم.(به خصوص از همکاریتون)

                                                                                                ( زهره)

*

سان شاین می خورم

و سرم سوت می کشد

احساس می کنم

در هیچ ایستگاهی جای من نیست

بی تامل می دوم

دوباره سرم سوت می کشد

این بار سان شاین هم نمی دهند

تنها دلم را به بهشت خوش می کنند

مجبور می شوم بی وقفه سوت بکشم

اما می ترسم در بهشت هم

چیزی عایدم نشود

و سان شاین را هم

سهمیه بندی کنند