با اجازه دوستان اینجا یه ذره ویرایش میشه 

دو تاطرح اول رو تقدیم می کنم به برگهای که پاییز

گذشت اما انگار نمیخوان بیان پایین از رو درختا و 

نمیخوان زیر پای هیچ عابری متولد بشن

 پیاده روها که پر برگ شدند

سالی یک بار

   نرسیده به چهار راه

  زیر پای تو متولد میشوم

و میدانم تو پیاده عاشق می شوی

*

صدای پای تو...

شکستن من...

همان یک لحظه کافی است

برگ ها عاشق می میرند

و دوتا طرح

*

سیبی که برای نیوتون فرستادم

چند ملیون سال قبل

           حواکشف کرد

و افتاد وسط این دنیای

                    پر جاذبه

*

نمی دانم

اقیانوس ارام شد خلاصه ی

                           کارون

                                یا تو

        اخرش اما

          موج های تو ارام را خلاصه کرد

من برگشتم خیلی زودتر از اونی که گفته بودم اخه دوباره یه جورایی از درس باز شدم و رفتم سراغ شعر

من

 کلاغی که هرگز به خانه نرسید

               قالب پنیرم را

                 به روبهکی دادم

                         که خانه اش را خوب بلد بود